بروزترین پایگاه آنالیز فوتبال ایران و جهان و آموزش مربی گری

نیم فضاها The half-space : قسمت دوم

میدان دید

میدان دید یعنی دید محیطی و foveal که چشمان شما قادر به رویت آن می‌باشد.(foveal and peripheral)
دیدِ foveal به شما امکان تمرکز بر یک شیء را ‌می‌دهد و از مزایای دیدِ مرکزی بهره‌مند است.دیدِ محیطی(peripheral) یک تصویرِ لکه‌دار و لکه‌دار را در اطراف چیزی که به آن نگاه می‌کنید،به شما می‌دهد.برای مثال اگر به یک کتاب نگاه کنید دید شما از کتاب foveal و دید سما از اشیاءِ اطراف کتاب peripheral است.
با این اوصاف اشیاءِ مجهول توسط دید محیطی رویت می‌شوند.دید کلی انسان در راستای افقی ۱۸۰ تا ۲۰۰ درجه و در راستای عمودی حدوداً ۱۳۰ درجه است.

فضا
میدان دید افقی و عمودی

میدان دید می‌تواند با حرکت چشم افزایش یابد.در این شرایط یک محدوده‌ی افقی ۲۷۰ درجه‌ای پوشش داده می‌شود.میدان دید گلنس یعنی میدان دیدی که فرد بدون حرکت پاهای خود به آن دسترسی دارد.
با حرکت بدون قید بدنتان می‌توانید به دید افقی ۳۶۰ درجه دسترسی داشته باشید.

دید شما نسبت به دروازه و حضور شما در نیم‌فضا تاثیر به ویژه‌ای دارد.اگر یک بازیکن دید ۵۰ متری از وسط زمین تا دروازه داشته باشد،می‌تواند دروازه و اطراف آن را ببیند و در همین نواحی میدان دید خود را متمرکز کند.

فضا
جهت دید در مرکز زمین

اما اگر یک بازیکن دید قطری در نیم فضا داشته باشد(یا در منطقه‌ای نزدیک گل یا در کناره) او فضای بیشتری را می‌بیند و نه تنها گزینه‌های بیشتری دارد،بلکه فضای بیشتری برای کار کردن را مقابل خود می‌بیند.

فضا
میدان دید و گزینه‌های پاس در نیم‌فضا

در همین حال،فضایی که چنین بازیکنی نمی‌تواند آن را ببیند کمتر است.به همین دلیل که بازیکن در نیم فضا قرار دارد و (معمولاً) میدان دید او نسبت به دروازه قطری است،فاصله‌ی کمتری با کناره‌هایی دارد که نمی‌تواند آن را ببیند.پس او تحت فشار کمتری از پشت می‌باشد و میزان فشار کلی تیم حریف بر او کمتر است.

محدوده‌ی پاس قطری بهتر از پاس‌های عمودی علیه حرکات تیم حریف عمل می‌کند.دلیل این موضوع،طبیعت رفتاری حرکات ثابت دینامیکی که است باعث می‌شود در این منطقه توپ مسافت بیشتری را در زمان کوتاه‌تری طی کند.به همین دلیل محدوده‌ی بیشتری در پاس‌های قطری وجود دارد.

علاوه بر این،نیم فضا منطقه‌ای است که نمی‌تواند همانند کانال کناری علیه بازیکن(در اکثر موارد یک وینگر) استفاده شود.نیم‌فضا راهی ایده‌آل است که در آن بازیکن نباید نگران میدان دید و فضای در اختیار خود باشد.

این نکات نباید همیشه صدق کند.بلکه بیانی اساسی از تئوری‌ها در شرایط ایده‌آل است که شاید در همه‌ی لحظات بازی رخ ندهد.پس تمام رخدادها باید با توجه به شرایط بازی صورت گیرد؛بنابراین می‌توان گفت مقابل برخی تیم‌ها،شاید کناره‌ها بهترین راه ضربه زدن به حریف باشد.برای مثال تیم بارسلونا از کناره‌ها در مقابل بایرنِ هاینکس در فصل ۲۰۱۳-۲۰۱۲ بیشترین ضربه را خورد.

حالا که بحث حمله کردن است،بیلید نگاهی به نیم‌فضاها در فاز هجومی داشته باشیم.در واقع،نیم‌فضاها دینامیک مثبتی را برای کارهای ترکیبی و استفاده از فضا بوجود می‌آورند.

پاس کاری

از آنجا که فوتبال مبتنی بر گل زدن است و با توجه به فاکتور پوشش سایه‌ای،پاس‌های قطری جایگزین مهمی برای پاس‌های عمودی و افقی محسوب می‌شوند.

پاس‌های عمودی(در راستای طول) سریع‌ترین راه برای بدست آوردن و رسیدن به فضا هستند.اما از طرفی دیگر میدان دید دریافت‌کننده محدود است چرا که او پشت به دروازه ایستاده است و نمی‌داند که پشت سرش چه اتفاقاتی رخ می‌دهد.همچنین وقتی بازیکن توپ را دریافت کند حریف پشت سر اوست و نمی‌تواند بچرخد و مجبور است پاس رو به عقب بدهد.

پاس‌های افقی(در راستای عرض) با شیفت کردن منطقه به فرار از فشار کمک می‌کنند.اما این نوع پاس‌ها هیچ گونه فضای رو به جلویی را همانند پاس‌های عمودی اشغال نمی‌کنند.پس فشاری بر دروازه‌ی حریف ایجاد نمی‌شود.

پاس‌های افقی و عمودی فقط می‌توانند یک تغییر ساده در جهت بازی بوجود آورند و این حرکت کردن را برای مدافعین حریف پیچیده نمی‌کند.برای یک پاس افقی یا عمودی،حریف فقط باید متناسب با جهت حرکت توپ،حرکت کند.هر کدام از این پاس‌ها باعث بوجود آمدن شرایطی می‌شود که از پیش معلوم بوده و صرفاً باعث تغییر جهت حرکت می‌شود.با پاس‌های افقی از یک سمت به سمت دیگر،توپ از منطقه‌های ارزشمندی می‌گذرد اما با رسیدن توپ به سمت دیگر شرایط تاکتیکی دوباره همانند سمت دیگر خواهد بود.

برای پاس‌های عمودی نیز همینطور است.هر چند که این نوع پاس‌ها برای حریف خطرناک‌تر است و عدم کنترل آن می‌تواند موقعیت خطرناکی را پشت خط دفاعی ایجاد کند.در حالت کلی از این نوع پاس‌ها سادگیِ کنش و واکنش،خصوصاً در محوطه‌ی جریمه انتظار می‌رود.

اما یک پاس قطری هم بازی را شیفت می‌کند و هم فضا را بدست می‌آورد و این یعنی دریافت‌کننده‌ی توپ میدان دید بیشتر و موقعیت‌های بهتری برای پاس دادن دارد.مشکل عدم کم کردن فشار توسط پاس‌های افقی و میدان دید کم در پاس‌های عمودی،با پاس‌های قطری حل می‌شود.در حالی که فواید این دو نوع پاس را با هم دارد و معایب هر دو نوع را حذف می‌کند.

یک پاس قطری باعث می‌شود تا حریف حرکت پیچیده‌تری را نسبت به پاس عمودی یا افقی انجام دهد.چرا که حریف باید جهت و بلندی خود را تنظیم کند.در بسیاری از موارد بازیکنان حریف مجبور می‌شوند حرکات مختلفی را انجام دهند.هر مدافع باید حرکتی متفاوت را انجام دهد و این میزان اشتباه را بالا می‌برد.

اما این موضوع چه ربطی به نیم‌فضا دارد؟از یک طرف وقتی در نیم‌فضا و رو به دروازه قرار دارید دیدِ شما اُریب یا قطری است.از طرفی دیگر اینکه در چه منطقه‌ای پاس قطری داده شود مهم است.در مرکز زمین یک پاس قطری توپ را از دروازه دورتر می‌کند.در کانال کناری پاس قطری توپ را نزدیک‌تر می‌کند اما توپ از یک منطقه‌ی امن به بازیکنی داده می‌شود که برای دریافت توپ باید به دروازه پشت کند.

دوباره نیم‌فضا محاسن را ترکیب می‌کند و معایب را از بین می‌برد.در نیم‌فضا به منطقه‌ی مهم مرکزی و یا کانال کناری دسترسی دارید در حالی که توپ در هر صورت به دروازه نزدیک می‌شود و دید شما نیز کافی است.این فواید قطری بودن و سخت بودن تشخیصِ نوع حرکات در نیم‌فضا این منطقه را مهم کرده است.

علاوه بر این،پاس‌های قطری زمین بازی را گسترش می‌دهند.یک پاس افقی ۳۰ متری به اندازه‌ی یک پاس ۳۰ متری سخت است چرا که حریف می‌تواند کانال‌ها را به سرعت بلاک کند.یک پاس قطری این خطوط را در هم می‌شکند و باعث می‌شود که توپ در شرایط ایمنی به مقصد برسد.به زبان دیگر نتایج بدست آمده به شرح زیر است:

ایجاد یک موقعیت برای استفاده از پاس بلند

یک پاس قطری از نیم‌فضا به مرکز زمین فضای افقی و عمودی را با هم طی می‌کند.

یک فاکتور دیگر از قطری بودن،به پاس ربطی ندارد بلکه به حرکات حریف مربوط می‌شود.


رفتن به : قسمت اول —– قسمت دوم —– قسمت سوم —– قسمت چهارم


فوتبال آنالیز

 

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

1 + 11 =