بروزترین پایگاه آنالیز فوتبال ایران و جهان و آموزش مربی گری

چگونه منچستر سیتی پپ بر انگلستان مسلط شد؟ قسمت سوم

چگونه منچستر سیتی پپ بر انگلستان مسلط شد؟

تحت نظر پپ گواردیولا، منچستر سیتی به یک قدرت و مدعی اصلی قهرمانی جام‌های داخلی انگلستان و البته چمپینز لیگ بدل شده است. در این مقاله سعی داریم چگونگی موفقیت فعلی آنها را بررسی کنیم و ببینیم چه چیز این تیم را تا این حد خاص و شکست ناپذیر کرده. منچستر سیتی

از ابتدای فصل تا زمان انتشار این متن سیتیزن‌ها تنها دو دیدار را به رقیبان خود واگذار کردند؛ اولی در هفته پایانی دور گروهی لیگ قهرمانان مقابل شاختار و در جایی که صعودشان به عنوان تیم اول قطعی بود، و دیگری در برابر لیورپول جسور یورگن کلوپ. سیتی امروز یکی از بهترین‌های اروپاست، که دلیل خوبی برای بررسی دقیق‌تر عوامل خاص (تاکتیکی) موفقیت آنهاست.

تمام کنندگی و سانترهای کوتاه

وقتی صحبت از پیش بردن توپ در زمین و بازیسازی به میان می‌آید، منچستر سیتی یک تیم همه کاره و متنوع است. آنها از گپ‌ها برای ارسال پاس عمقی استفاده می‌کنند، از پاس‌های قطری پشت به خط دفاعی استفاده می‌کنند، و از ضربات آزاد یا حتی ضدحمله‌‌ها بهره می‌برند. که البته توانایی تیمی در سطح بالا مانند سیتی با چنین هافبک‌ها و مهاجمان کلاس جهانی چندان غافلگیر کننده نیست.

نکته‌ای که در این فصل به چشم میخورد استفاده از سانترهای کوتاه است. پپ نشان داده است که خوب می‌داند چگونه از بازیکنان تهاجمی‌اش استفاده کند، او از سانه سرعتی و استرلینگ داینامیک بهره می‌برد چندین گل از این طریق به ثمر رسانده است. این پاس گل‌ها انواع مختلفی را شامل می‌شود، به طوری که گاهی به شکل یک پاس عرضی است، برخی اوقات یک پاس رو به عقب است، و گاهی نیز ترکیبی از این دو می‌باشد؛ به گل سوم آنها به استوک سیتی در بازی رفت نگاه کنید.

برای دیدن تمام گل های دیدار رفت سیتی استوک اینجا کلیک کنید.

در حالی که شانس توپ‌های بلند برای گل شدن بسیار کم است، و این عدد هنگامی که بازیکن هدف شما در محوطه جریمه برای تواناییش در جنگ‌های هوایی شناخته شده نیست پایین‌تر هم می‌آید، سانترهای کوتاه به بازیکن ارسال کننده اجازه ارسالی دقیق‌تر و کنترل شده تر را می‌دهد، که البته نسبت به ارسال بلند سریع‌تر است در نتیجه دفاع از آن نیز به مراتب دشوارتر است.

چیزی که برای استفاده از این روش نیاز است پویایی و البته کمی باز بودن است. باز شدن می‌تواند با یک پاس قطری بلند حاصل شود، در این شرایط بر روی قدرت دریبل زنی سانه حساب ویژه‌ای باز شده است.

پرسینگ

یکی از جنبه‌های کمتر مورد توجه قرار گرفته شده در موفقیت سیتی، مربوط اثربخشی پرسینگ آنهاست.

رویکرد سریع و اهمیت‌های آن

در هنگام شروع فصل، منچستر سیتی یک قلعه تسخیر ناپذیر به نظر نمی‌آمد. برنامه پرسینگ نفر به نفر بود، اما شدت آن کاملا همان چیزی نبود که آنها نیاز داشتند. سیتی معمولا از فرم ۳-۳-۴ خود حتی در زمانی که مقابل حریفی قرار دارند که از سه بازیکن در فاز اول بازیسازی استفاده می‌کند، در نتیجه بازیکنان گواردیولا تنها قادرند به صورت نفر به نفر اعنال فشار کنند. خط اول پرس سعی دارد تا پرتکاپو عمل کند و مسیرهای پاس را ببندند، در حالی که قصد ندارند بر روی لو دادن سریع توپ حساب باز کنند. جالب آنکه، فاز اول پرسینگ سیتی، هافبک‌ها و خط عقب فضای بینشان را تنگ می‌کنند، در حالی که پوشش دادن به فضای بیشتر بین خط هافبک و مهاجمان غیر معمول نبود. منچستر سیتی

وقتی که حریف توپ را از خط اول سیتی عبور می‌دهد، موجب تغییر شکل نحوه پرس سیتی می‌شود، به طوریکه دو هافبک جلویی سیتی (و گاهی حتی فرناندینیو) فورا پیشروی و فضا را پرس می‌کنند. از آنجا که خط عقب پیوسته در حال عقب رفتن است، فضای پشت دی‌بروین و سیلوا بیشتر می‌شود. به خصوص در چند متر ابتدایی پشت خط میانی، سیتی قصد دارد تا هر پاسی را قطع و طرح بازی حریف را مختل کند. از آنجایی سیتی معمولا شانس هدایت بازیسازی به سمت کناره‌های زمین را از دست می‌دهد، و طبعا نمی‌تواند از همه پاس‌ها به فضای پشت هافبک‌ها جلوگیری کند که این باعث ایجاد خطر بر روی دروازه آنها می‌شود. منچستر سیتی

معمولا پاس به پشت آگوئرو یا ژسوس باعث اولین جابجایی می‌شود، همچنان که سه هافبک برای حمله به دریافت کننده توپ و یا تغییر به حالت نفر به نفر پیشروی کرده‌اند. در اطراف خط میانی زمین، سیتی دو خط را در نزدیکی هم نگه می‌دارد، در حالی که فول بک به سمت جلو حرکت کرده.

در اوایل فصل، سیتی به منظور تدارک تله پرس از حرکات منحنی در جلو استفاده می‌کرد. اگر آنها موفق به تحمیل لو دادن سریع توپ نمی‌شدند معمولابه حالت ۵-۱-۴ تغییر شکل می‌دادند. فاز سوم پرس آنها ۱-۵-۴ بود که دو هافبک میانی به فرناندینیو ملحق می‌شدند.

 

تیم‌های با کیفیت بالا، که معمولا مشتاق هستند تا به جای حرکت دادن توپ دور بلوک دفاعی از فضای بین خطوط استفاده کنند، قادر به استفاده از نقطه ضعف جزئی سیتی هستند. چیزی که با کار مربیگری گواردیولا آمیخته، آن است که بازیکنانش در طول چند ماه گذشته سطح قدرت تصمیم گیری خود را بهبود بخشیده‌اند. میزان اشتباه‌ها در هنگام مالکیت کاهش یافته است. پیشتر، بازیکنان سیتی نشان داده بودند که گرایش به حرکت به سمت منطقه اشتباه یا به سمت حریف اشتباه در زمان اشتباه را دارند، که نمونه‌ای از آن در گرافیک زیر به تصویر کشیده شده است.

منچستر سیتی
در جریان بازی اول مقابل کریستال پالاس، این اتفاق رخ داد. استرلینگ به درستی پاتریک ون آنهولت (شماره ۳) را پوشش سایه داده بود، واکر تصمیم گرفت به جای درگیر کردن جفری اسکلوپ (شماره ۱۵) به عرض برود چنین اشتباهاتی به ندرت در این فصل اتفاق افتاد.

بالابردن میزان فعالیت

با گذشت زمان، سیتی در تدارک پرسینگ متنوع‌تر شد. یک نمونه برجسته دیدار خانگی آنها برابر شاختار در ماه سپتامبر بود، که در آن بجای مشغول کردن معمول مهاجم مرکزی در برابر مدافعان میانی، سیتی از دو وینگر خود استفاده کرد تا یک حرکت منحنی به سمت دو مدافع دونتسک در مرکز داشته باشند. همراه با جاگیری دی‌بروین یا سیلوا بالاتر و در میانه و ایجاد فشار سریع بر روی هافبک‌های میانی بعد و یا حتی قبل از دریافت توپ، تله کارآمدی به وجود می‌آید که اجازه می‌دهد توپ به میانه میدان برود و یا از آن به عنوان ابزاری برای لو دادن سریع توپ توسط حریف استفاده می‌شود در شرایطی که تمام گزینه های پاس مسدود است، و ارسال پاس‌های ریسکی برای وینگرها تنها گزینه باقی مانده برای بازیسازی بازیکنان شاختار است.

منچستر سیتی

به هر جهت، سیتی، به واسطه افزایش شدت در فاز اول پرسینگ بی‌پروایی نمی‌کند. بازیکنان گواردیولا یاد گرفته‌اند که چگونه و چه زمانی به منظور عقب کشیدن و ایجاد فشردگی مناسب در اطراف و پشت خط نیمه، پرس بالای خود را تمام کنند. فاز دوم پرسینگ بازهم بر روی استحکام و پیشگیری از ارسال پاس به سمت هف اسپیس ها و مرکز زمین بود. دو هافبک میانی، به صورت ویژه، باید ثابت می‌کردند که تا چه حد در انتقال پرس از بالا به میانه میدان متبحر هستند. دست کشیدن از پرس بالا و بازگشتن به حالت فشردگی آنهم در شرایطی که حریف جلوتر از شماست نیازمند هوش فوتبالی بالا، و البته، مربیگری صحیح است.

یکی دیگر از پست‌های کلیدی در پرسینگ سیتی و اثربخشی آن دو مدافع کناری است. از هر دو آنها خواسته شده تا در زمین پیشروی کنند و راه حریف را مکررا در وینگ‌ها مسدود کنند، موردی که نه تنها زمانبندی و استقامت بالایی را از آنها مطالبه می‌کند، بلکه حتی به زاویه و حالت مناسب بدن برای جلوگیری از رد شدن حریف نیاز دارد. دلف و واکر هر دو ثابت کرده‌اند که می‌توانند این شرایط را بارها و بارها فراهم کنند. معمولا، دو فول بک از جایی شروع می‌کنند که فرناندینیو حضور دارد. آنها زمانی که یکی از وینگرهای حریف و یا فول بک آنها صاحب توپ می‌شود شروع به حرکت می‌کنند، به ویژه هنگامی که حریف در عمق مستقر است، و یا زمانی که حریف در حال بردن توپ به یک سمت است آنها شروع به پیشروی می‌کنند، امری که باعث می‌شود مدافعین کناری سیتی شانس گول زدن حریف برای بردن بازی به کناره‌ها را داشته باشند.

منچستر سیتی

از آنجایی که مدافعان میانی سیتی نسبت به ابتدای فصل کمتر به صورت نفر به نفر دفاع می‌کنند، معمولا وقتی که یکی از بازیکنان تهاجمی به پشت مدافع کناری می‌رود، به سمت هف اسپیس ها سوق پیدا می‌کنند و موقعیت ارسال پاس بلند و بهره گیری از فضای به وجود آمده را برای حریف ایجاد می‌کنند. معمولا فرناندینیو عقب می‌آید و فضای اولیه که قرار بود مدافع میانی پر کند را اشغال می‌کند. نمونه‌های خیلی کمی وجود دارد که سیتی از فول بک‌های خود در نقشی چنین تهاجمی استفاده نکرده باشد: یکی از آنها در پیروزی دو بر یک آنها مقابل ناپولی در اواسط اکتبر بود، در آن بازی، واکر و دلف ظاهرا به جای فشار بر روی مدافعان کناری، مامور مهار دو وینگر سطح بالا بودند. یقینا، این مسئله مربوط کیفیت لورنزو اینسینیه و خوزه کایخون می‌شد، اما این موضوع پرسش جالبی را به همراه می‌آورد: چرا تیم‌های بیشتری از دو وینگر به صورت باز و بالای زمین برای حبس کردن فول بک‌های سیتی استفاده نمی‌کنند؟

واکر و دلف بخش‌های حیاتی پرس بالای سیتی و راه از کار انداختن حریف هستند. اگرچه در بازی با ناپولی به ندرت از ارکان فازهای اول پرس بودند. حبس کردن آنها در بالای زمین فضایی را کنار فرناندینیو ایجاد می‌کند. با وجود میزان بالای توانایی دفاعی هافبک برزیلی، او هیچگاه نخواهد توانست فضایی به عریضی ۲۵ متر یا بیشتر را به تنهایی پوشش دهدکه احتمالا موجب می‌شود سیلوا یا دی‌بروین مجبور به عقب آمدن بشوند، که این خود به معنای کاهش شدت پرس است. و در غیر اینصورت فضایی برای بهره گیری حریف در یک سوم میانی ایجاد می‌شود.

فوتبال آنالیز

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

یازده − هشت =