بروزترین پایگاه آنالیز فوتبال ایران و جهان و آموزش مربی گری

چگونه ۴ مدافع خطی وینگر سنتی را از بین بردند؟

چگونه ۴ مدافع خطی وینگر سنتی را از بین بردند؟

بعد از ۷۰ دهه پیشرفت سیستم ۲-۳-۵ در دهه ی ۸۰، انگلیس می دانست که فوتبال به شکلی بازی می شود. انگلیس باوری داشت مبنی بر گرفتن توپ، ارسال توپ برای وینگر و پس از آن برای شماره ۹ فیزیکی. صلاحیت این روش در فینال FA کاپ ۱۹۵۳ ثابت شد، وقتی که استنلی متیو در تیم بلک پول بازی که ۳-۱ باخته بود را ۳-۴ با پیروزی پشت سر گذاشت. این بازی یکی از پرطرفدارترین های زمان خود بود و متیو در سن ۳۸ سالگی اولین مدال خود را کسب کرد. این مسابقه توسط  ۱۲ میلیون نفر دیده شد. ۶ ماه بعد، انگلستان شکست سنگین خانگی ۶-۳ رو مقابل مجارستان متحمل شد تا نقش وینگر سنتی در انگلیس زیر سوال برود. مجارستان گوستاو شبش، از یک مدافع پیش تاخته و یک مهاجمی که عقب اومده بود استفاده می کرد. با این سیستم ۴-۲-۴ فولبک ها با حضور یک مدافع بیشتر، در عرض و مقابل وینگر های حریف بازی می کردند. عرضی بیشتر از سیستم معمول WM در آن زمان. وقتی یک WM با WM مقابله می کرد، همانند همان فینال ۱۹۵۳، تیم مهاجم تمرینی مبنی بر تعویض منطقه ی بازی داشت. زمانی که وینگر چپ توپ را داشت، مدافع راست حریف به سراغ او می رفت. با شیفت دفاع حریف، وینگر راست تیم مهاجم، فضای زیادی رو برای مقابله با دفاع چپ حریف داشت وبه سرعتی می رسید که می توانست با یک لمس توپ حریف را از پیش رو بردارد. در تیم مجارستان، یک مدافع اضافی پشت سر مدافع مرکزی حضور داشت و فولبک چپ لازم نبود با داخلش آمدنش فضای زیادی را ایجاد کند. پس وینگر حریف برای پیدا کردن فضا باید عقب تر می آمد و رفته رفته به هافبک کناری تبدیل شد.

 

چگونه ۴ مدافع خطی وینگر سنتی را از بین بردند؟

 

تماشای آنلاین:

دانلود با کیفیت های مختلف:

کیفیت ۱۴۴p
کیفیت ۲۴۰p
کیفیت ۳۶۰p

سایت فوتبال آنالیز www.footballanalysis.ir

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

13 − یازده =